Beyond Sorrow

2011-12-14T23:57:00.001+02:00

2011-11-17T18:34:00.003+02:00

2011-11-13T09:10:00.002+02:00

2011-11-11T21:34:00.004+02:00

Ακόμα κι αν στο σκοτάδι εγκλωβιστούμε
πάντα θα ‘χω στα βλέφαρα φυλαγμένα
τ αστέρια
που απλόχερα σκόρπισες για μένα
σε όνειρα πανσέληνα
Κι όλα εκείνα
που με μανία πυροβολούν το μυστικό μας δείπνο
στο φως τους θα καούν

οι αναμνήσεις της αγάπης είναι αλεξίσφαιρες, δάκρυ μου

σώπαινε κι άσε με τα μάτια σου
με την αγάπη να σκεπάσω
Νύχτα έγινες και θα κρυώσεις

2011-11-01T01:00:00.001+02:00

Δεν σε κούρασαν τα φωτοτυπικά όνειρα ακόμη;

2011-10-20T00:04:00.002+03:00

Είναι που η ανεπάρκεια της άνοιξης
ρίζωσε στα κάγκελα του χρόνου
σε τιμή ευκαιρίας
Αλλά πιότερο είναι που μπαλώσαμε
με την υποταγή μας τις χαρακιές
κι ούτε μια ματιά δεν ρίξαμε

κάτω από το δέρμα τι υπάρχει

2011-05-10T19:49:00.000+03:00

Χειρόγραφα Αστέρια

2011-04-01T07:59:00.002+03:00

2011-02-05T23:55:00.003+02:00

Θα στηριχθώ
στην φαντασίωση των δρόμων σου

Μου επιτρέπεις;
Έστω και αν δεν μετρώ
τις διαχωριστικές της απόστασης
μεταξύ των διοδίων
που με χρεώνουν ακριβές νοσταλγίες

Ας είναι

σήμερα κάνω παραχώρηση στις λευκές γραμμές της επιθυμίας μου
και σου δωρίζω ένα ανοιχτό - για να παίρνει ανάσα - όνειρο

Μην ξεχάσεις να το πιείς άσπρο πάτο

2010-11-18T07:18:00.000+02:00

2010-08-23T07:04:00.002+03:00

Ξαγρύπνησα

Με πήρε μονότερμα
μια πολυλογού ανάμνηση
και ξύπνησα με τα όνειρα πεσμένα στο πλευρό μου
Πως θα ταϊσω τώρα πειθήνια μέρα
με τις μνήμες μου σ' εξέγερση;

2010-07-07T06:56:00.003+03:00

Προς το παρόν σε περιμένω εδώ
με την αχρωματοψία να σκιάζει το μέτωπο
και την όραση χορτασμένη
από καλοταξιδεμένες φωτογραφίες

2010-06-19T14:56:00.002+03:00

Η άπνοια είναι ο θάνατος
γιατί όλη η μυρωδιά σου
στον αγέρα που μου στερείς
κατοικεί ...

Εμπόδια Φτερά

2010-04-21T09:04:00.005+03:00

Αγαπημένος να 'ρχεσαι
στα πένθιμα νησιά μου
Να ξεκουράζω κύματα
στις ενθύμιες παλάμες

Αγαπημένο να σε βλέπω
ν' απαντάς στα ερωτηματικά μου χάδια
Μάτια να πληγώνω
στις τραχιές του προσώπου σου πλευρές

Για λίγο τα εμπόδια φτερά σου στους ώμους μου να δένω

Ύστερα

ψηλότερος να φεύγεις
ψηλότερος από τις αποχαιρετιστήριες ακτές μου
με δάκρυ εξόριστο
στις αραιοκατοικημένες σου αφίξεις

_Miriam_

2010-03-27T08:55:00.000+02:00

Ποιά είναι η αναμονή
που τρελλαίνει
την φαντασίωση;

Η αγωνία μου
ηχογραφημένη
απόδρασή σου

Η σκέψη μου

εισαγωγή
στην εμμονή
της επιθυμίας σου

from the moment she came into my naked photo ...

Photo collage by Tango

Words by Maria R.

2010-03-06T07:44:00.004+02:00

Όσο καιρό ήταν ο δήμιος μου
ξαπλώναμε μαζί
ματωμένοι από τους αμέτρητους φόνους
κάτω από τις γυμνές αμυγδαλιές
αναμένοντας μια άνοιξη
έστω και αρρωστιάρα

θα γράψω μια ιστορία αγάπης,
μου είπε μια μέρα
τυλίγοντας με αγάπη όλα τα σύρματα του ουρανού
στο πληγιασμένο κορμί μου

Τότε ήταν που πλάστηκε το πλευρό
H έλλειψη του, ενωμένους μας κρατούσε

Μετά έλουσε τα μαλλιά του σε κάποιον ξεχασμένο ποταμό
- βρήκε την ευκαιρία ανάμεσά μας να μπει -
και χάθηκε με το τράβηγμα των νερών

στο έμπα της πολυπόθητης εποχής

_Μiriam_

2010-02-24T15:36:00.003+02:00

Κάποτε είναι εκείνος ο έρωτας
που ομίχλη διαβαίνει
με μυρουδιά αγουροξυπνημένου σεντονιού
Με μάτια που πραγματικότητα ζυγίζουν
μες απ' των ονείρων τις πυκνές φυλλωσιές

ανάλαφρα τα βήματά του στης άδοξης αλήθειας μου την βαρύτητα

Ω ναι
κάποτε είναι εκείνος ο έρωτας
που ντροπαλά
υπόκωφα
κλέφτης προσκεκλημένος

χτυπάει την πόρτα μου
καταμεσής χειμώνα
και ώρα μεσημεριανή ...

2010-02-14T09:19:00.016+02:00

Ι.

Τι να σας πω χέρια

που κύματα μιλήσατε
κι αρμυρογεννημένα χελιδόνια ;
Όνειρα γράψατε
και δάκρυα αποχρωματισμένα
Τι να σας πω χέρια
που πελαργούς γεννήσατε
και ρόδα ανθισμένα;

Μη με κοιτάτε χέρια!
Με σκιάζει ο έρωτας σας

ΙΙ.

Τι να σας πω, μάτια;

Mάγουλα νοτίσατε

στοιχειώνοντας καθρέφτες

Oρίζοντες φρουρήσατε

τα βλέφαρά μου πλημμυρίζοντας

Τι να σας πω μάτια;
Oράματα αγναντέψατε

αγνοώντας παραμύθια

Μη με κοιτάτε, μάτια

Η αλήθεια σας τρομάζει

ΙΙΙ.

Τι να σας πω χείλια

που μέλι δρέψατε

και άλικους πειρασμούς;

Πρόστυχα σώματα σμιλέψατε
και άγνωστες διαδρομές

Tι να σας πω χείλια

που πύλες σκοτεινές ανοίξατε

και στάχτη γίνατε στον πυρήνα της αβύσσου;

Μη με κοιτάς Στόμα
Η γλώσσα σου Τσακίζει

_Μiriam_

2010-01-10T18:14:00.002+02:00

Δεν έχω καταλάβει ακόμα
πως γίνεται να ξημερώνει
όταν στο πλάι σου βραδιάζω

και οι υπόλοιπες μέρες
νύχτες στις τσέπες μου στριμωγμένες

_Miriam_

2010-01-09T15:01:00.004+02:00

Στα συντρίμια της λογικής
ψηφίζω Έρωτα Μονογενή

you said "I love my enemies but I fear my friends 'cause they can see through me"

Ένας κόκκος αγάπης "to the memory of the "once upon a time living" I said"
ανάμεσα στο μικροσκοπικό καλαμάκι και στην αρμυρή margarita

κι όμως δεν αρνήθηκε την μέθη μου

Πάντα στα καλύτερα, είπε, πέφτω
και με ήπιε άσπρο πάτο

_Miriam_

2009-12-27T18:43:00.005+02:00

Τι νόημα έχουν οι παραδοχές;

Μόνο και μόνο για να σου δείξουν της προσγείωσης τον τόπo ;

Και αν άδεια άνευ ή μετ’ αποδοχών έλαβες

- το περιεχόμενο της πίσω δεξιάς τσέπης, ξέρεις, δεν έχει σημασία

όταν δεν έμαθες αλόγιστα να ξοδεύεις –

οι όχθες απροσπέλαστες παραμένουν

όταν από το παράθυρο τις στοχάζεσαι

τις λογίζεσαι

τις ζυγίζεις

τις μετράς σε χιλιομετρικές αριθμητικές

αχ αυτή η αναθεματισμένη πρόσθεσή σου

πες μου

μέτρησες ποτέ με σφηνάκια απελπισίας την αρχή μέχρι την αρχή;

Πιο πέρα δεν πρόκαμες να πας

Και μεταξύ μας

Μήτε εγώ το τόλμησα

και με λέξεις αταίριαστες των ματιών σου τις περιγράφεις

όχι

δεν είναι, μάτια μου, η όραση της αλήθειας ανάρρωση

και η μετακίνησή σου βόρεια των προθέσεων

μόνο σαν σύμπτωση των καιρών μπορεί να ερμηνευτεί

Miriam.

ps.

goodnight, world

have a good ..way ...

2009-12-13T08:41:00.002+02:00

I had this dream a long ago
When child with stars I was before
to climb the stairs up to the sky
To be where no one has to fly

I had this dream a long ago
When girl with flowers I was before
To seek the world to find my half
To live the whole , to feel the love

I had this dream, It's true my friend
I didn't know what lied ahead
But Now the dream is miles away
A dried leaf, I pass the day

_Miriam_

inspired by the poems of Emily Dickinson

2009-10-09T14:00:00.005+03:00

photo by Tango

Πάντα με συγκινεί η νύχτα
ακόμα και όταν δείχνει
τα δόντια της

Προτιμώ τo Θανάσιμο δάγκωμα
από τον Έρωτα Φως
καταπραϋντικό αισθήσεων
εκ προμελέτης

Με απωθούν
τα menu των Fast Love

_Miriam_

2009-10-06T15:09:00.004+03:00

Είμαι η Ηχώ της νοσταλγίας
η Ηρώ ονείρων αλησμόνητων

Είμαι η παράνομη συχνότητα
εν καιρώ
πολέμου ανθρώπων

Ο πολιτικός πρόσφυγας
της εκτός νόμου
αγάπης

Εσύ
μπορείς
Έρωτα να με αποκαλείς

_Miriam_

Για τους υπόλοιπους
μαριονέτα είμαι
μέχρι να κοπούν τα νήματα ...

2009-10-03T10:39:00.003+03:00

Ψυχές έβρεξε ο ουρανός
ακόμα κι εκείνες που δεν έχει αποκτήσει

Γέμισε η αυλή σταγόνες τρομαγμένες
Ποιός από τα σύννεφα τις εξόρισε
σε χώμα αφιλόξενο;

Μόνο εγώ πρόλαβα

Μεταμφιεσμένη
κρύφτηκα στα μάτια σου

Άσε με ελεύθερη
δίχως φόβο να κυλήσω
ίσαμε την άκρη των χειλιών σου

Γεύση κεραυνού θα σου προσφέρω ...

_Miriam_

2009-09-29T22:38:00.007+03:00

“so sad…” that's my name

καθισμένη στα σκαλιά
έξω από την κρεβατοκάμαρα της συμπίεσης
αποδέχομαι την αποτυχία

η γάτα κυνηγάει τα έντομα της νύχτας
που τα τραβά το ελάχιστο φως της βραδιάς
όμως γνωρίζει ότι τελικά η ίδια στο καθόλου θα καεί

την νιώθω ιδρώτα που κολλάει στην σάρκα
Μικροί αιμοβόρικοι χειμώνες
βδέλλες φυλλοβόλων δέντρων
που πίνουν ψυχή
τρέφονται με ρίζες

αλλά έκανα το λάθος και σήκωσα ψηλά το βλέμμα

Το ορκίζομαι

ένα φεγγάρι σιωπηλό έσερνε πίσω του
όχι, όχι δεν το έσερνε
το είχε στο κατόπι του δεμένο

ένα αστέρι που ξεφώνιζε τόσο πολύ ζωή που έβαλα τα χέρια στα μάτια

με τυφλώνει η εκκωφαντική αγάπη, σκέφτηκα

όμως η φωνή σου όσα φίμωτρα και αν βάλω στην ψυχή μου
πάντα βρίσκει μια χαραμάδα

You were always a step ahead from my pain ....

Κάποτε έρχεται η στιγμή
που διεκδικείς το δικαίωμα της θλίψης
της απομάκρυνσης από εκείνα που δεν απέκτησες

_ Miriam_

2009-09-27T19:12:00.006+03:00

Δεν ανακυκλώνεται η αγάπη ...

Περίεργο

Όσο πιο ραγισμένη
με ζωγραφίζετε
τόσο πιο ζωντανή νιώθω

Σας ικετεύω

γιαλί σπασμένο
αφήστε με
στον κάδο ανακύκλωσης

Εκείνη θα με μαζέψει
ακόμα κι αν τα δάχτυλα ματώσει
στα κομμάτια μου

Το στόμα της με αγάπη θ'ακουμπήσει
στο σπασμένο σώμα

ακόμα κι αν δεν της έχει ούτε μια ανάσα απομείνει

Το γέλιο που πέφτει από τα στήθια της
σβήνει όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης
ξένων επενδυτών

_Miriam_

P.S

I will erase all the lies
just to see the smile in your eyes

I will deny the sky
to make your pain die

You shall hurt me but I will heal you
My eternal bleeding you'll accept too

'cause we are the two sides of the whole
You are the one that fulfill my bitter hole

2009-09-13T22:41:00.002+03:00

Λατρεύω τον ερασιτεχνισμό σου
που κάνει κομμάτια
τον τυφλό επαγγελματισμό
των λέξεων

Εξομολογείς δημοσίως
τις κρυφές αμαρτίες

καπνίζοντας πίσω από το παραβάν
την εξιλέωση της πραγματικότητας

to Tango

Sound Of Confessions

O δρόμος του Φεγγαριού

2009-08-30T00:00:00.000+03:00

2009-08-29T01:35:00.002+03:00

I.

Θα’ ρθει κάποτε ο καιρός
που ολάκερη θαυμαστικά θα στάζω
πάνω στις εξαίσιες απορίες σου

και συ τότε θ'αναρωτιέσαι
γιατί άργησες να με ρωτήσεις ...

II.

Βάσει της παραγράφου Απορίας
του άρθρου Προσμονής
που χθές ταχυδρόμησες
με το τελευταίο εξπρές όνειρο

δηλώνω ένοχη κατάφασης

Εσύ
θα προλάβεις το Φεγγάρι
αν Ζέφυρο άνεμο σου δωρίσω;

_Miriam_

2009-08-24T01:55:00.004+03:00

Αν στο χθες κατοικούσα
πόσο, αχ πόσο, πολύ θα μου έλειπες

Πες μου
το Παρελθόν τι μυρωδιά έχει

Απαγορευτικό πλεύσης έχει η μνήμη

Τυφλή αναζητώ ελλείψεις
μα δίχως δάκτυλα πως θ' ανιχνεύσω
σκαλοπάτια
που κάποτε ανέμελα τα διάβηκα;

Χωρίς ναυάγιο πως θ' αναζητήσω πλοίο;

Και τι σημαίνει θάλασσα
όταν κάηκε το όνειρο
πριν στην προκυμαία φτάσει

Αναγγελία αποχώρησης έρωτα

Αλήθεια, τι άρωμα έχει;

_Miriam_

P.S

You always kept it a secret

2009-07-08T07:58:00.003+03:00

Μαύρισε το στόμα,
αγέννητη πλευρά μου

Λυγμός η σάρκα
σε λαβωμένα χείλια

Αλλά εσύ, εκ του ασφαλούς
δεμένος στο αίμα εκείνης ,
στην λύπη σιγά βυθίζεσαι

Και πως, αγαπημένε,
από την ανάσα μου ολόκληρος
θα γεννηθείς ;

Photo collage by Tango - Words by Maria R.

_Miriam_

2009-07-03T08:14:00.002+03:00

Έχεις ποτέ νιώσει
Κόκκινους Κάλυκες
με νύχια πρωτόγνωρης ηδονής
να γδέρνουν το σώμα σου
εκατοστό εκατοστό;
Πες μου, Ερωμένε
Σε έχει πιεί ποτέ
τρυφερός λαιμός μέχρι την τελευταία σταγόνα ;
Αλλά κόλαση η δίψα
Ποτέ δεν σβήνει
Και όταν ανυπόμονο κάστρο
λεηλατείς
τα ολοστρόγγυλα προπύργια της
γονατίζουν εμπρός στη λαίλαπα των πόθων
Θεριεύει η Πείνα γιατί σαν γευτείς ρανίδα γυναικεία
όλη την φλέβα δική σου θες
Και εγώ στα όνειρά μου
σε επαναλαμβάνω
Αλλά κατάκτηση δεν χορταίνω ...

Photo collage by Tango – Words by Maria R.

_Miriam_

2009-07-01T07:17:00.000+03:00

Πόσο λαχταρώ να κατεβάσω τα φερμουάρ
καλοσιδερωμένων παντελονιών
και να δω όλα τα πρέπει να χύνονται
μέσα από σκέλια ανέραστα

Με την κάφτρα του τσιγάρου να σημαδέψω
τις ρώγες που ποτέ δεν δάγκωσε η ανάγκη
και ν’ αφήσω στον ώμο σημάδι υποταγής
στην Πείνα

_Miriam_

2009-06-19T00:39:00.007+03:00

Θα σου πω ένα μυστικό, αγαπημένη

Ποτέ δεν φοβήθηκα
όλους τους χάρτες να διασχίσω
από το ανέφικτο ως το αναπόφευκτο

( η λέξη έπρεπε να τονίζεται στο _φευ_
όπως φεύγω ...)

Τα πρησμένα περιθώριά τους ήταν
που με τρόμαζαν
δίχως οδηγίες και πορείας τόξα

-χωρίς, έστω,εγχειρίδια καλλιγραφίας
να διορθώσω τ' άστατα βήματα
της αλαζονείας -

Μέχρι τον φόβο μου να ξεπεράσω
έφυγα εγώ στην ξενιτειά, αγαπημένη

_Miriam_

τι κρίμα, αναφώνησαν οι περαστικοί,
είχε μεγάλο ταλέντο στον λανθασμένο τονισμό

2009-06-13T09:20:00.005+03:00

Πρώτη πράξη ηδονής

Κατανάλωση ιδρωμένων φαντασιώσεων
κάτω από μαρκίζες όπου ιέρειες
κρεμούν τα μενταγιόν της λύπης

Εσύ καταπίνεις το κενό τους
όμως ακόμα άδεια είσαι
Ντυμένη πλαγιάζεις
ανάμεσα στα ερμαφρόδιτα δάχτυλα
ανείπωτων εξομολογήσεων

Δεύτερη πράξη ηδονής

it’s still unwritten …

P.S.

shhh...I see their lies behind the truth
and I hear the false screams of their dead passion

dedicated ...

_Miriam_

Μι Δίεση

2009-06-06T18:48:00.004+03:00

Δεν φοβάσαι να περνάς απο πλατείες
που ερήμωσε ο βοριάς
κι η βροχή να πέφτει
εκκωφαντικά πάνω στις παλιές μαρκίζες
Δεν φοβάσαι να τριγυρνάς τα βράδια στις έρμες παραλίες
ψάχνοντας για τα κάστρα που έστησες το καλοκαίρι
αλίμονο,τα γκρέμισε αλύπητα ο χιονιάς

Ούτε σε σκιάζει να διασχίζεις ψεύτικες πολιτείες
με ενα παλιό χαρτη για οδηγό
μέσα σε αυτοκίνητο με καλοριφέρ αναμμένο
αλλα παρόλα αυτά εσύ να κρυώνεις
τυλιγμένος σε δανεικό παλτό

Ξοδεύεις τις νύχτες σου
στα παλιά νεκροταφεία
δεν φοβάσαι αυτούς δεν που ζουν ,
προτιμάς την συντροφιά τους
να ακουμπάς χάρτινα λουλουδια
πάνω σε φαγωμένα μάρμαρα

το μόνο τελικά που φοβάσαι
ειναι η ιδια η ζωή

πέτα το παλτό που δανείστηκες απο ζητιάνο
και κάνε στην άκρη το αυτοκινητό σου

Σταμάτα να παραπονιέσαι για ό,τι βλέπεις
οφθαλμαπάτες μιας όρασης που νοσεί
όχι για πράξεις που έγιναν
παρά μόνο γι’αυτες που έμειναν στην αναμονή
κλείσε τα μάτια σου και αφέσου στον βοριά
μάθε να ζείς αρχικά στην σιωπή

Άσε την βροχή να σου ξεπλύνει το προσωπο
και χόρεψε γυμνή μεσα στην ερημιά
Όταν πετάξεις από πάνω σου τα πάντα
τότε μονο θα δεις καθαρά

_Miriam_

Υ.Γ

έτσι γιατί αναπολώ ...

2009-05-27T18:44:00.002+03:00

Ποτέ δεν έσκυψαν οι πόρτες
παρά μόνο κλειδιά έμαθα να λυγίζω
όσο και αν πόθησα ζωή γενναία
ανήμερο άτι να 'μερώσω

2009-05-22T00:05:00.001+03:00

Φυλακισμένη
σε πύργο
ανέλπιδης προσπάθειας
αγωνιώ για τερματισμού
ή έστω εκκίνησης
σημείο

ποιός έχασε και ποιός δεν ανακαλύπτει;

2009-05-14T02:05:00.004+03:00

μα πιο πολύ απ΄όλα
τα μάτια σου λατρεύω
που κάτω από πρέπει βλέφαρα
Θολά Φεγγάρια κρύβουν

SOS επιθυμίες στέλνουν ...

2009-05-06T07:48:00.001+03:00

Την αγωνία σου
στο σώμα τέντωσα
ασφαλής από πτώσεις
- ήδη πεσμένη ανώνυμη
στα γόνατα περιττών θυσιών,
συνεργός θλίψης, μάτια μου -

ζωή ξεκούμπωσα
στις τρυπημένες ρώγες
γυμνώνοντας τον αφαλό από ρόλους

την πραγματικότητά σου νόθευσα
με τα σκοτεινά φτερά αγέννητης τίγρης

ποτέ δεν εξημερώνονται οι επιθυμίες ...

2009-05-04T20:26:00.005+03:00

Ήταν αυτή η ειλικρίνεια
που μ’ έκανε στη λύπη σου να στραφώ
μα πιότερο εκείνο το δάκρυ
που στοίχειωνε τους δρόμους της μοναξιάς σου

Mε συγκλόνισες όταν είπες
ότι όσες φορές και αν την έχεις φονεύσει
εκείνη ζωντανή ορθώνεται
σαν χριστιανικό θαύμα
ή
σαν εφιάλτης
ή
σαν μισόγυμνος έρωτας
ή
σαν το ποίημα
που δεν πρόλαβες ποτέ να μου γράψεις

2009-04-27T08:02:00.003+03:00

Περπατούσες πλάι μου,
η πιο αγαπημένη σκιά στο πλευρό μου
Σφιχτά η μια χούφτα μες στην άλλη,
προσπαθούσα τα μάτια σου ν’αντικρίσω
μα συνέχεια γαλάζιο έπνιγε την ήδη θολή όραση μου .
‘Πες μου, τελικά όλα τελειώνουν ;
δεν υπάρχει κάτι, δεν ξέρω τι,
που για πάντα να κρατά;
Κάτι σαν
ένα κόσμημα,
ένα σπίτι,
ένα δρόμο δαντελωτό,
μια θάλασσα,
ένα ταξίδι,
ένα φιλί,
ένα όνειρο,
μια αγάπη
που να κρατά τουλάχιστον οσο ζούμε;”
Άθελα μου ίσιωσα την πλάτη και με το βλέμμα μου
μέτρησα την απόσταση
σκέφτηκα «εκατό μέτρα μέχρι να φτάσουμε,
εκατό χρόνια ερώτηση για μιας στιγμής απάντηση»

«Έχει σημασία αν οτιδήποτε κρατά για πάντα;
Για το πάντα ζεις; Μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου
έχεις περάσει απο το Πάντα στο Τίποτα. Η ανάσα σου
ένα φτερούγισμα του αγέρα. Ο χτύπος σου ενα ξεψυχισμένο
ταξίδι στου Βοριά τους αναλλοίωτους πάγους.
Μα δεν το εχεις δει; Δεν το εχεις νιώσει;
Ένα μικρό Παγοθραυστικό είσαι.
Σε ένα παγόβουνο θα προσαράξεις μια μέρα
και μετα απο μια χιλιετία οι πιγκουίνοι θα σε κοιτάν
και θα κουνούν το κεφάλι τους με απορία
Κοίτα θράσος,θα λένε,που είχαν οι άνθρωποι.
Στην χώρα των αναμνήσεων θα ζείς, μάτια μου,
και αυτό αν εισαι τυχερός και παγοθραυστικό γεννηθείς.
Γιατί μπορεί να γεννηθείς άγκυρα και ολη σου η ζωή ενα μικρό και ανούσιο λιμάνι να είναι.
Όχι!Τίποτα δεν κρατά για πάντα. Γι αυτό σου λέω κράτα σφιχτά το χέρι μου , οπου να ναι φτάνουμε.
Βλέπεις; εκείνο το μικρό παγωμένο νησί εμας περιμένει να το κατακτήσουμε.
Εμάς περιμένει ως χιλίων ετών αξιοθέατο!»

Ω και να προλάβαινα
να σβήσω στόμα
πριν δάχτυλα στοιχειωμένα
με αγγίξουν

2009-04-21T08:00:00.008+03:00

μια στάλα πίκρα
στην άκρη της ψυχής μου
η φωνή σου

και η θλίψη μου
αναίτιο θάνατο
εκπυρσοκροτεί

μισοτελειωμένο
ποίημα ετούτη η ζωή ...

2009-04-14T07:39:00.008+03:00

Βασίλεψε ο ήλιος ξαφνικά,
αγαπημένη,
ή μέθυσαν τα μάτια απουσία;

Την βλέπω τα πόδια μου
να σφουγγίζει
με τ'αλμυρά τραγούδια της

Ανέλπιδη αγάπη
Ανέφικτο όνειρο
με πλησίασε
Και εγώ ακίνητη στάθηκα

σαν αναμένοντας ένα λυπημένο θαύμα

καθιστή στην προκυμαία
που θρέφει μέδουσες φόνισσες
και βαριεστημένους εραστές
που τους βαραίνουν τα αζήτητα δειλινά

Κι έτσι
Ανήμπορη αφέθηκα
στον πιο γλυκό της ύπαρξης μου θάνατο

μ' όλα τ'αστέρια δολοφονημένα

_Miriam_